gittiğine inansam dönmeni beklerdim
köhne gemiler geçiyor içimden
hangi sokağa dalsam hangi kapıyı açsam
ardında sen

hep sesine bi kulaç kala boğuluyorum
bilmem
sen mi erken demir alıyorsun
ben mi geç kalıyorum

ellerimi bıraktığın yerden
çığlar yuvarlanıyor ta şurama
her gece fırlatıp denizlere
yitirilmiş tebessümleri
bir cigarayla parmak uçlarımı öldürüyorum
çürümüş rüyalardan arta kalan mirasınla
yolcusuz yollara döndüm
alnımdaki girdaplar şimdi kan tarlası

fırtınalar kopuyor demişsin
yüreğinin en rüzgarsız yerlerinde
oysa ben
bin mevsim sana fırtınalandım
sen bilmedin
gittiğine inansam dönmeni beklerdim...

KAHRAMAN TAZEOGLU...

acilar büyütülerek unutulur sevdigim
yüzünden kopunca bir buzul çiglik
ellerin buz tutmuş iki yarim şarki olur
ve ben yoksulluk kokulu bir gidiş birakirim sana

beni adresime sorsun esmer bakişlarin
dönsen de bulamazsin nasilsa gitsen de

kentlerden sakindigim bekçi duruşlarimi ara
emaresi boldur sokaklarin
sol omuz başimdaki kokundan yakalanirim
sokul ki geceme avuçlarin islanmasin

saat başlarini beş geçer yelkovanin
senle zamansizim amansizim
senle büyük susarim
kendime yenilirim her kavgada
sonra koca agiz bir çocuk olurum
bütün trabzanlardan kayarim
bütün köprülerden sarkarim
yüzüm kente sürülür
içime sesin kaçar
ben seni aglarim

alişmak ölümdür
sanki hiç ölmedik
tanrinin gögsümüze taktigi bir nişandir ölüm

teneşirlere yatiriliyor şimdi ellerim
sana uzanmaktan yargiliyim

hirçin bir iklimin sir girdabisin
seni anlamak kendine çelmeler takmaktir
ve kendini affetmesidir her seferinde
(bazen beni affedebiliyorum istanbul)

zehir yüklü bir mektup var
dalgakiranlarimda parçali bulutlu durur
sana kent şiirleri biriktirdigim bir gecede
çok eşli bir yagmur başlar
kentin en dövüşçü çocuklari aglar
bilirim dişarida yagmur varsa
sen içinde agliyorsundur
aglama ki gülmesinler bize
bak sen seviyorsun diye var sonbahar
her mevsim gelişine söz veriyor
saçlarina fisildiyor
saçlarina
bana bir pencere bile açmadigin saçlarina

sensizlige alişmak bir bozgun agirlamaktir içinde biliyorum
örtülerine unutma beni çiçekleri takiyorum
şimdi yaşama hakkim sana
gel de yagmurumdan iç
seni seviyorum
KAHRAMAN TAZEOGLU...

Tutamadıgım her notada
Biraz daha karışıyordun hayatıma
Maziye gömdügüm bir seyler vardı   "sen"de
Mecnun kılıgına bürünmüssün
Leyla olmamı bekliyorsun benden
Oysa ben seni mecnun etmiştim şiirlerime
Leyla biraz daha  kayboluyordu  içimde
Yüzünü unuturdum arasıra
Yüzünü sokak  köşelerine  benzettigim o halin  hep içimdeki durakta
Dokunamadıgım ellerine paslı düşler  saklıyorum
Geçikmiş her damlada
Birikmiş sözcükler   uyutuyorum
Pencereme konan umutları sana saklıyorum
Tarih seni gösteriyor
Takvim dünden kalan geçmişimi
Tutamadıgım notalarda  düşüyorsun kalemime
Sessizlige anlatıyorum seni
En cok ona yakışıyordun
Belkide  en cok karanlıgı aydınlatıyordun
İçimdeki  yanlızlık korkuyor senden
Her gelişine bir yolculuk düzenliyor kalbim
Leylayı kızkandırıyordu bu geliş
Gidişin beni utandırdı
Yüzümü  Leylanın  avuçlarına düşürdün
Uzaklaşıyorsun benden her adımda
Bilinmeyen  izlerde seni arıyorum
Ve bekliyorum....